Wat niemand je vertelt over de overgang

Goed, je bent er nog. Mooi. Want ik wil het met je hebben over een onderwerp waar over het algemeen erg weinig over wordt gesproken. En waarvan ik ontdekte dat er ook bijster weinig online aan nuttige informatie te vinden is. Maar waar iedere vrouw na haar 45e mee te maken gaat krijgen; de overgang… (ja, je kunt nog steeds wegclicken)

Laat ik maar met de deur in huis vallen; ik vind de overgang persoonlijk de grootste trap na die je als vrouw kunt krijgen. Heb je eerst ruim 35 jaar gedeald met ongesteld zijn, een hormonenstorm gehad als je zwanger bent geweest en dan komt als toetje de overgang. Vooropgesteld, dit zijn mijn persoonlijke ervaringen, die zullen voor iedereen anders zijn, maar ik vind het een nare streek van moeder Natuur (die ik er inmiddels overigens van verdenk een man te zijn…)

Overgangsklachten zijn méga vaag. Sluipen heel langzaam je systeem in. En het kan echt tijden duren voor je doorhebt dat waar je last van hebt hoort bij de overgang. Of bij de periode voordat de fysieke overgang begint. Voor iedereen zijn ze ook nog eens anders. In mijn geval was het een verzameling van mentale klachten (neerslachtig, boos, prikkelbaar, niet jezelf zijn) in combinatie met slecht slapen, aankomen en werkelijk de simpelste dingen vergeten.

Anderhalf jaar heb ik ongeveer lopen klooien. Want ja, ik had vorig jaar een megadruk jaar, dus zou het daar niet gewoon te maken mee kunnen hebben? Oké, ik was behoorlijk aangekomen, maar ja ik had een borrelboek gemaakt dus lag het daar niet aan? Maar ik ken mezelf behoorlijk goed, dus ik wist ook dat dit anders lag. Ik heb me nog nooit zó niet mezelf gevoeld als in deze periode. En dat is behoorlijk eenzaam kan ik je vertellen. Na de zoveelste huil- en depressieve bui  (zwarter dan zwart, niet grappig meer) was ik er klaar mee. Op naar de huisarts.

Ongevraagd advies

Dat is meteen het eerste (ongevraagde) advies wat ik je wil meegeven. Laat het niet zo lang duren, maar ga op tijd / eerder naar je huisarts. Ik overlegde met haar, we sloten andere zaken uit (een burnout voelt echt anders dan deze klachten) en startte met een proefperiode hormonen. Om de disbalans van mijn eigen hormoonhuishouding weer in evenwicht te krijgen. Nu zal niet iedereen daar voor kiezen, er zitten tenslotte risico’s aan (overzichtelijke risico’s, maar toch) maar voor mij was de grens bereikt van wat ik nog trok. Een maand zou ik ze uitproberen. En gedurende die periode knapte ik zienderogen op. De scherpe randjes gingen van mijn buien af. Ik sliep weer normaal. Halleluja!

Helaas kwam na 1,5 maand een redelijk nasty bijwerking om de hoek kijken; migraine. Holy hel wat is dát naar. Ik heb eigenlijk nooit hoofdpijn, maar dit kwam me een potje agressief binnen. Niet te hebben. Ik heb de eerste keer 1,5 dag plat gelegen. Uitgeschakeld. En twee weken later kwam weer zo’n aanval, dit keer nog een tandje heftiger. Met spugen en dagen in bed. Ehrm oké… niet oké dus terug naar de huisarts.

Migraine en hormonen zijn een notoire combi. Migraine kan ook in de overgang zijn intreden doen, maar het kan ook aan de hormoonpillen liggen. Het is lastig te bepalen. Dus hebben we de medicatie gehalveerd, in de hoop dat daarmee de migraine tot het verleden behoort. Gebeurt het toch nog een keer dan is het bye bye hormonen en welkom terug ellende. Een alternatief qua medicatie is er niet.

Natuurlijk alternatief

Nu hoor ik je denken, maar is er geen natuurlijker alternatief dan hormonen. Ja, kan natuurlijk ook. Ik heb mensen gesproken die baat hebben bij yoga, hun voeding hebben aangepast en minder of niet meer zijn gaan drinken. Dat heb ik de afgelopen maanden (minus de yoga) ook gedaan en dat is op deze leeftijd sowieso prima. Je stofwisseling verandert namelijk ook. Ik kijk naar eten en er zit bij wijze van al weer een kilo aan. Maar voor mijn stemmingen doet het helaas niks. Dus ik hoop écht dat het aanpassen van de hoeveelheid hormonen zijn werk blijft doen maar de migraine aanvallen elimineert.

Moraal van dit verhaal, oftewel dit wil je wél weten over de overgang; 

1)    weet dat de overgang in alle vormen, soorten en maten zijn kop op kan steken. Het enige wat ik er over wist waren de opvliegers waar iedereen het altijd over heeft. Dat het mentaal echter zó’n impact zou hebben wist ik niet. En juist dat deel maakt dat je je zo alleen voelt, omdat je géén idee hebt waar het vandaan komt.

2)    de overgang is dus meer dan alleen fysieke symptomen. Ken je lijf, weet wat normaal is voor jou en als je het niet vertrouwt/prettig (meer) vindt, schakel hulp in. Blijf niet aanklooien

3)    Praat erover! Het lijkt wel alsof de overgang een enorm taboe is, terwijl toch echt iedere vrouw er mee te maken gaat krijgen. Zoek steun bij elkaar. Wees lief voor elkaar. Je voelt je al alleen genoeg. Dat geldt dus ook voor je gezin (als je dat hebt) en je vrienden.

4)    Doe wat voor jou goed voelt En zijn dat hormoonpillen, ga er voor. Is dat aanpassing van je lifestyle, ook prima. Er is geen goed of fout in deze. Je kiest wat het beste bij jou en jouw leven past.

5)    En nog een tip van mijn huisarts. Pas je agenda / leven aan op deze fase. Ben liever voor jezelf dan je normaal mogelijk al bent. Dus ook qua volgepropte dagen. Waar dat kan natuurlijk. Al deze veranderingen kosten energie (veel energie!) en die moet je ergens bij kunnen tanken. Gun je zelf dus die bijtankmomenten.

Waarom dit verhaal

En dan kom ik terug bij waarom ik dit artikel heb geschreven. Ik sprak met een aantal vrouwen over hoe ik ontdekte dat mijn klachten hoorde bij de overgang en iedereen was, met mij, verbaasd over het feit dat er zo weinig over bekend is en vooral dat er zo weinig over gesproken wordt. Ik kreeg dan ook meerdere keer de vraag/opmerking of ik mijn verhaal niet wilde opschrijven/delen.

Daar heb ik best wel even over getwijfeld, want het is geen gezellig food / cocktail of lifestyle onderwerp en daarnaast ook nog eens freakin persoonlijk. Maar net als met mijn artikel over borstonderzoek vind ik ook met dit onderwerp dat ik het platform dat ik heb gecreëerd voor meer moet gebruiken dan alleen de mooie/gezellige verhalen. Dit onderwerp hoort bij het leven en als ik ook maar één vrouw kan helpen ermee, dan is dat al genoeg. Dus bij deze 😉