Overpeinzingen & levenslessen

Nog eventjes en dan is het zover, 47 word ik. Poeh. Ik vind dat nogal een leeftijd kan ik je vertellen. Steeds verder weg van de veertig (verder terugkijken laat ik voor het gemak maar even haha) Steeds dichter bij de vijftig. En toch zou ik geen seconde meer twintig willen zijn.

Mijn moeder had op haar 47e een dochter van 22. Die van mij is net negen. Met ieder jaar dat de overgang dichterbij komt, komt haar puberteit ook harder om de hoek. Niet de lekkerste combi volgens mij. Maar ik had geen seconde eerder moeder willen worden dan ik nu ben geworden.

Geen spijt

Misschien is dat wel de belangrijkste conclusie, zo vlak voor mijn verjaardag. Ik heb nergens spijt van. Oh geloof me, er zijn genoeg dingen die ik anders had gedaan met de wetenschap van nu. En oh wat had ik mijn vroegere ik graag laten weten dat het uiteindelijk allemaal goed komt.

Maar alles heeft me gebracht naar waar ik nu ben. En godsakkes, daar ben ik me toch een potje trots op.

Carpefckndiem

Het leven is er om gevierd te worden. Op alle momenten. Lukt dat altijd? Nope. Maar wat ik zo ongelofelijk fijn aan deze leeftijd vind is dat ik niet meer in paniek raak als ik het even niet meer zie zitten. Een paar weken terug nog. Niet lekker in mijn vel, onzeker over mijn bedrijf, niet blij met mijn spiegelbeeld. Normaal zou één van die drie al genoeg zijn voor volstrekte paniek. Nu niet. Wel een plan. Zoals altijd eigenlijk. Staat iets me niet aan, dan is er werk aan de winkel (na een fikse huilbui, want dat helpt áltijd)

Werk aan de winkel

Dus ben ik aan de slag met een personal trainer. Kocht ik een tussenbroek die ik rock tot ik me weer lekker in mijn eigen kleding voel en maakte ik een inventarisatie van wat er eigenlijk allemaal goed gaat met mijn bedrijf.

Licht aan horizon, concrete doelen, háálbare doelen. Rust. En dan is het zó fijn om 47 te worden. Ervaring, zelfkennis, je niet meer gek laten maken. Rust in m’n hoofd.

Vier het leven

Dus is er alle reden om ook dit jaar het leven gewoon weer kneiterhard te vieren. En dat gaan we dan ook doen. Eerst met mijn boekpresentatie (wat tegelijkertijd ook gewoon weer ongelofelijk spannend is) en voor m’n verjaardag gaan we uit eten bij 101Gowrie.

Tot die tijd zijn er nog heel veel fijne momenten, is de to do lijst nooit af, maar kijk ik er gewoon naar uit om 47 te worden. Carpefckndiem mensen, je leven kan morgen maar zo op z’n kop staan en nooit meer hetzelfde zijn. Leef!